Gisteren kon ik mijn nieuwe racefiets ophalen. Het is een splinternieuw model 2011,  met fulcrum racing 3 wielen (sterker en betere wegligging) er onder. Ik heb de eerste 71 km al gereden en verschil proef je direct. Heerlijk een rondje Posbank met een gemiddelde van 30.5  in de stromende regen. Niet slecht dus!!
Voor de zekerheid heb ik de fiets maar extra verzekerd want stel je eens voor….

14 aug. weer aan het werk..

Inmiddels zijn we al weer twee weken aan het werk geweest. Sinds heel lange tijd weer een volledige werkweek gedraaid. Meestal worden de werkweken onderbroken door atv, roostervrije of verlofdagen. Dus de hele week om 5.20 uur opstaan, om vervolgens de trein van 5.57 naar Schiphol te nemen. Met mijn rugtas waarin laptop, brood, appels en mijn onafscheidelijke kussentje, vertrek ik altijd om stipt 5.35 uur op de fiets naar het station. Kussentje? Jawel, een kussentje gaat altijd met mij mee. Het is een klein Feyenoord kussentje wat Stefan altijd op zijn bed had liggen. Ik kan er zo heerlijk met mijn hoofd tegenaan rusten wanneer de trein in volle vaart richting Schiphol dendert, nog even lekker maffen voor het eindstation. Helaas werd ik ook weleens wakker op het verkeerde station. Was ik in diepe slaap en totaal niet in de gaten gehad dat ik moest overstappen. Maar het kussentje gaat altijd mee!!

Afgelopen week heb ik tussen alle bedrijven door een nieuw frame en wielen besteld bij Stappenbelt. Alle nog in goede staat verkerende onderdelen van mijn fiets worden overgezet. A.s donderdag kan ik de nieuwe fiets ophalen.
Door het slechte weer ben ik eerder naar de sportschool gestapt dan aanvankelijk de bedoeling was. Want om tijdens die enorme plensbuien op de mountainbike te stappen, dat gaat mij zelfs te ver. En dan is de sportschool een prima alternatief. Maar als het weer een beetje meezit stap ik op de mountainbike. Zoals ook afgelopen woensdagavond. Midden in de bossen op de Reexc3xabnberg stond ik plotseling oog in oog met een edelhert, schitterend. Niet veel later renden er een stuk of 6 herten en wilde zwijnen een stukje met mij mee. Wat is het toch schitterend hier op de Veluwe.
Nu het mooie weer nog want daar zitten we allemaal op te wachten. Maar het slechte weer heeft ook zijn vele voordelen; zo hoef je de tuin niet te sproeien, lig je niet te zweten in bed, zijn er geen stekende vliegen, blijft het gras mooi groen, loop je niet te puffen, hoef je geen zonnebril te dragen, en ga zo maar door. Kortom allemaal voordelen !

Hallo allemaal,

We zijn weer terug van een mini-vakantie Duitsland. Eerst naar het Sauerland geweest, gevolgd door een paar daagjes Eifel. Helaas was het weer niet echt zomers, maar we hebben ons prima vermaakt. Samen gefietst, jawel, durf het bijna niet op te schrijven, maar we hebben een dagje een E-bike gehuurd. Het fietst prima, met dat extra duwtje in de rug. Verder naar de sauna geweest, veel gelezen, kortom lekker ontspannen.

Eenmaal thuis is het stil en komt de klap weer hard aan. Het gemis van Stefan is nog net zo erg als de eerste dag na zijn overlijden, het went nooit en we zullen het nooit accepteren. Gelukkig is Melvin dan thuis en kunnen we onze verhalen aan elkaar kwijt, en dat lucht op, is fijn en voelt goed.
Melvin was voor de eerste keer alleen thuis, had het rijk alleen, hoewel hij volgens mij geen moment alleen is geweest. Alle dagen zijn er vrienden over de vloer geweest en soms bleven ze slapen, maar het moet gezegd worden, hij had de boel weer netjes aan kant bij thuiskomst.

Ja, en dan is de vakantie voorbij en moeten we volgende week weer naar ons werk. Ik moet er nog niet aan denken, helemaal niet nu het eindelijk zomer belooft te worden in Nederland. De afgelopen week heb ik natuurlijk weer gefietst, zondag in de regen met de mountainbike door de bossen in de omgeving, maandag en woensdag met mijn club xe2x80x9cde Adelaarxe2x80x9d.
Helaas is het woensdag niet zo goed afgelopen. Na een fijne tocht ben ik op de terugweg naar huis aangereden door een ander fietsclubje. Ze kwamen met hoge snelheid van rechts en ik zag ze net even te laat aankomen. Met als gevolg een botsing!! En daar lagen we dan met zijn allen, gelukkig heeft niemand lichamelijk letsel opgelopen, maar mijn fiets is total loss. Ik stond bijna stil, nog aan de rechterkant van de weg, toen ik volop in het frame werd geraakt. Ja, en daar kan de fiets niet tegen. Gelukkig ben ik verzekerd, dus de afgelopen dagen druk bezig geweest met het uitzoeken van een andere fiets.
Wordt vervolgd!

Gisterochtend was het vroeg opstaan voor Melvin, want om 08.00 uur mocht hij dan eindelijk, volgens Melvin dan, rijexamen doen. En met succes, hij heeft het felbegeerde papiertje binnen! Dus vanaf nu is onze auto niet meer veilig vrees ik. Vond het wel spannend, maar voor negenen belde hij al: GESLAAGD! Enerzijds ben je blij voor hem, maar op deze momenten komt de pijn en het gemis weer keihard binnen. We horen Stefan al zeggen, kom Melvin we gaan door de Mac Drive. Een groter plezier kon je hem niet doen.

Zondagmiddag 26 juni zijn we nog naar een herinneringsconcert geweest welke werd gehouden op de begraafplaats Heidehof. Het werd een bijzondere middag met muziek en een gesproken woord.
Mooie muziek van een pianist en een harpiste, en hoe muziek je kan steunen in een moeilijke tijd. Het concert werd gegeven in de openlucht en zelfs de vogels zongen mee op de ritme van de muziek, heel bijzonder maar erg mooi.

En het appelboompje van Stefan bloeit! Zoals jullie misschien nog wel weten kreeg Stefan op zijn verjaardagsfeest op 20 maart een boompje. Op donderdag 25 maart heeft hij nog geholpen om deze te poten en sinds een paar weken groeien er een paar piepkleine Elstar appeltjes aan. Helaas hebben de vogels ze ook gevondenxe2x80xa6..

Nog anderhalve week dan hebben Monique en ik vakantie, maar zo voelt het niet. Eerst had ik 3 weken gepland maar dit heb ik inmiddels met een weekje gekort. Het is niet meer zoals het was en zo zal het nooit meer worden. Nu hebben we toch besloten een weekje naar Duitsland te gaan, lekker dichtbij en toch heel erg mooi. Ik zal mijn racefiets natuurlijk meenemen zodat ik me niet hoef te vervelen. We gaan eerst een paar dagen naar Winterberg en vervolgens hebben we nog een paar welnes dagen geboekt in een lux hotel aan de Moezel.

Fimpje met dank aan Bert de Wilde, kijk en geniet!

Hallo lieve mensen,
.
Inmiddels is het al weer twee weken geleden dat we de Alp zijn opgefietst voor de kankerbestrijding. En wat gaat de tijd snel, ongelooflijk! Nog elke dag gaan mijn gedachten terug naar die ene dag, de 6 beklimmingen waarbij verdriet, pijn en emoties zich afwisselden. En nog meer gaan mijn gedachte steeds terug naar Stefan die zo ongelooflijk heeft gevochten en pijn heeft moeten lijden.
Maar wat ben ik blij dat ik het gedaan heb, het gehaald heb, en dat wij het als team gedaan hebben. Wanneer ik de vele fotoxe2x80x99s en filmmateriaal terugkijk besef ik me pas wat een ongelooflijke dag dit is geweest, voor mij en vele anderen.
Tijdens het klimmen heb ik daar zelf namelijk niet zoveel van meegekregen omdat ik druk was met fietsen, met het gevecht tegen die klote berg, en maar weinig om me heen heb gekeken, te weinig heb kunnen genieten van al het moois wat er op de berg afspeelde. Ja, en dan krab ik me maar weer eens achter mijn oren en vraag ik me af of ik het volgend jaar nog eens over wil doen.

Inmiddels zijn we weer druk op ons werk en ben ik alweer 3 keer met de Adelaar wezen fietsen. Dat blijf ik maar doen want het is oh zo gezellig om met zo veel wielrenners in een peleton over de weg te scheuren. En elke dag krijg ik xe2x80x9cnogxe2x80x9d reacties en vragen hoe het is afgelopen en of ik volgend jaar weer mee ga doen. Er zijn zelfs xe2x80x9cAdelaartjesxe2x80x9ddie graag met me mee zouden willen, het ook een keer willen meemaken. Tja, ik moet er eigenlijk niet aan denken het evenement volgend jaar thuis op de tv te zien, dan wil ik er gewoon weer bij zijn!

En zoals ze bij de eerste Ad6 bijeenkomst uitlegden is het net een virus, een xe2x80x9cAlpe d xe2x80x98Huzes virusxe2x80x9d. En zo is het, want dit wil ik nog een keer meemaken, nog xc3xa9xc3xa9n keertje dan, maar dan zal ik niet weer tot het uiterste gaan, geen 6 keer naar boven. Nee, ik hoef me niet meer te bewijzen, dan is 4 keer naar boven trappen ook genoeg!

Dus misschien volgend jaar weer? Het nog groter aanpakken? De StefanHarms toertocht? Spinningmarathon bij Josine? Nog meer uren, nog meer geld ophalen? Wanneer ik er over nadenk word ik steeds enthousiaster, begint mijn bloed al weer sneller te stromen.

Ik krijg er nu al zin in. Weer met zijn allen naar Frankrijk, en ga zo maar doorxe2x80xa6xe2x80xa6.

En wanneer ik de vele reacties op de weblog lees en het geldbedrag (ruim xe2x82xac42000) zie staan op onze teampagina moet dit volgend jaar toch zeker weer gaan lukken.

Lieve allemaal, lieve mensen, blijf ons dus ook komend jaar volgen want wij geven niet op, nu niet , nooit niet, u toch zeker ook niet!!
.
Opgeven is geen optie!!
.
Captain Roel